اجاق نماد زندگی دسته جمعی، نماد خانه، وصلت زن و مرد، و نماد ارتباط میان آتش و ظرف آتش است. اجاق به صورت مرکز خورشیدی که از طریق گرما و نورش به موجودات نزدیک می شود، در ضمن محلی است که غذا بر روی آن پخته می شود. اجاق مرکز زندگی است، مرکز زندگی هبه شده، حفظ شده و پراکنده شده. اجاق در تمام جوامع حرمت دارد و تقدیس شده است؛ بر روی اجاق از خدای آن حمایت خواسته می شود و آیین های او به جا آورده می شود و بر روی اجاق، تندیسکها و تصاویر مقدس گذاشته می شود.

بنا بر باور مایا- کیشه، نور اجاق نشانگر تجسد روح ملکوتی اسـت، همان طور که نور یک شمع نشانه روح یک فرد مرده است.

در بسیاری از سنتها، اجاق خانواده، نقش کانون یا ناف جهان را دارد. اغلب به صورت محراب قربانی می شود. این امر به خصوص نزد بوریاتها دیده شده که اجاق را با نوارهایی تزیین می کنند، که این نوارها در مسیر جهات اصلی قرار گرفته است؛ همین مفهوم در هند نیز وجود دارد. در میان بسیاری از اقوام سیبری، از جمله یاکوتها، نذورات با میانجیگری اجاق به خدایان آسمانی تقدیم می شود. در این حالت آتش مانند یک " در" عمل می کند.